ONDERWIJS
Israël
Maandelijkse overdenking
 Israël artikel januari 2020

5 Joodse argumenten voor het niet erkennen van Jezus als Messias

 

 

Israël heeft ervoor gekozen Jezus als Messias af te wijzen, en weet ook precies waarom het dat heeft gedaan. Waar wij met Jesaja 6:9,10 spreken over een op Israël gelegde bedekking, heeft het Jodendom zelf zo haar eigen argumenten voor het niet aannemen van Jezus van Nazareth als Messias.  Wat waren of zijn die argumenten?

 

1. Jezus ontkende, net als Johannes de Doper, dat de Jood louter en alleen omdat deze tot het uitverkoren volk behoort toegang tot het Koninkrijk Gods zou hebben. Hij stelde duidelijk schuldbesef, verootmoediging, bekering en wedergeboorte als voorwaarde. Ook wat Hij zei in Johannes 14:6 (‘Niemand komt tot de Vader dan door Mij’) was voor de zelfbewuste Jood een harde noot om te kraken. Dat moge gelden voor niet-Joden, maar wie tot het uitverkoren volk van God behoort ìs al bij de Vader, zo is de gedachte. Een tragische vergissing, die Jezus Zelf aan de kaak heeft gesteld. 

2. Nog veel ‘erger’ was dat Jezus deze weg behalve voor de Jood ook voor de niet-Jood openstelde. Sterker nog, als de Joden de weg tot het Koninkrijk zouden blijven afwijzen, zou dat Koninkrijk uiteindelijk voor anderen zijn dan henzelf (Matt.8:10-12; 12:38-42; 13:37ev; 21:43; Lukas 11:29-32; 13:28-30). Weliswaar heeft Jezus de uitverkoren positie van Israël steeds erkend (Matt 10:5v; 15:21-28), maar het feit, dat het heil op voet van gelijkheid ook voor de overige volken werd opengesteld werd opgevat als een ernstige bedreiging voor de unieke identiteit, en daarmee voor het voortbestaan van Israël. Menselijk gezien zit daar wel wat in: als Israël in de christenvolken zou zijn opgegaan zou het met het voortbestaan afgelopen zijn geweest en hadden de oudtestamentische Israëlprofetieën nooit vervuld kunnen worden.

 

3. Tot de meest tragische misverstanden, die tussen Joden en christenen bestaan, behoort ook het verweer van Joodse kant, dat de gevolgen die de profeten aan de komst van de Messias gekoppeld hadden, zich bij de komst van Jezus helemaal niet hebben voorgedaan en dat Hij zodoende dus niet de Messias kàn zijn. Tragisch omdat dit juist doordat Israël Hem niet heeft aangenomen niet is gebeurd. Het vrederijk kwam niet doordat Israël Hem verwierp. Maar Israël ziet juist het argument van het niet gekomen vrederijk als reden om Hem nog altijd te verwerpen. Dat is geen opzet, maar een tragisch misverstand. Nog in Handelingen 3:19-21 roept Petrus het volk op: ’Komt dan tot berouw en bekering, opdat uw zonden uitgedelgd worden, opdat er tijden van verademing mogen komen van het aangezicht des Heren, en Hij de Christus, Die voor u tevoren bestemd was, Jezus, zende: Hem moest de hemel opnemen tot de tijden van de wederoprichting aller dingen, waarvan God gesproken heeft bij monde van Zijn heilige profeten, van oudsher.’ Israël heeft, menselijk uitgedrukt, deze kans niet waargenomen. Integendeel, in feite zette de kort daarop plaatsvindende steniging van Stefanus (Hand.7) de deur open voor een nieuw werk van de Heilige Geest: de bekering van Saulus en het begin van een mondiaal werk onder de heidenen – wat overigens de kloof met Israël alleen maar vergroot heeft. ‘Volgelingen’ van Jezus hebben de onvrede, de disharmonie en de ongerechtigheid nog eens verveelvoudigd. Het christendom heeft de slechtste getuigenis van Jezus afgegeven die maar denkbaar is. Als vandaag een Jood negatieve gevoelens bij de naam ‘Jezus’ krijgt is dat niet zozeer vanwege het beeld van Jezus in het NT als wel vanwege bijna 20 eeuwen gruwelijkheden die door ‘christenen’ in de naam van Jezus de Joden zijn aangedaan.

 

4. Dan is er nog een diep-joodse waarheid, die in het christendom geschonden lijkt (al is ook dat een Joods misverstand). In de Joodse Godsleer is de meest belangrijke gedachte, dat God ‘geen gestalte’ heeft (zie Deut.4:12) en dat Israël ook geen ‘gestalte’ van God mocht maken (Ex.20:4; Deut. 5:8). Het NT stelt Jezus echter voor als ‘gestalte’, als ‘beeld van de onzichtbare God’, als ‘afdruk van Zijn Wezen’(Fil. 2:6; 2 Kol.4:4; Kol.1:15, Hebr.1:3). Het Jodendom heeft zich altijd weer gestoten aan wat het de ‘vergoddelijking’ van Jezus noemt (vgl. Joh.5:18; 10:33; 19:7). 

5. Zo verwijten Joden christenen ook een driegodendom: God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest. Maar Jezus is niet een mens, die achteraf door christenen vergoddelijkt is, maar Jezus IS God, Jahweh, die Mens geworden is. Nergens betuigt de Eeuwige dat duidelijker dan in Zacharia 12;10 (SV): ’Zij zullen MIJ aanschouwen, Dien zij doorstoken hebben’ (NBG: zullen Hem aanschouwen; NBV: zich weer naar mij wenden). Het is een misverstand die overigens ook bij sommige christenen wordt aangetroffen: eerst is er God, en dan blijkt Hij een Zoon en een Geest te hebben, alsof christenen die erbij gesmokkeld hebben. Maar Christenen belijden met Israël van harte het ‘Sjema’: ’Hoor, Israël: de Here is onze God; de Here is één!’ (Deut.6:4) God is voor christenen niet God plus nog wat; Jezus en de Heilige Geest zijn niet ‘vergoddelijkt’, maar Gedrieën vormen zij een samengesteld ÉEN-ZIJN. Christenen belijden één God, maar kennen Die ook als Vader, Zoon en Heilige Geest. Daar zijn verreweg de meeste Joden het niet mee eens; wat hen overigens nog geen reden zou moeten geven christenen een driegodendom in de schoenen te willen schuiven.

 

Er zijn nog wel meer Joodse argumenten voor het niet erkennen van Jezus als Messias te noemen. Maar ik wil graag afsluiten met een citaat van de orthodox-joodse nieuwtestamenticus Pinchas Lapide, die eens zei ’dat Jezus in het heilsplan van God een centrale rol is toebedeeld zodat het Westen in Zijn naam tot het geloof in de ene God zou worden gebracht, is voor mij boven alle twijfel verheven. Mocht Paulus gelijk krijgen (…) en mocht Jezus de komende Verlosser blijken te zijn, dan zal heel Israël hem zeker als de Gezalfde (=Messias) des Heren verwelkomen.’

 

Bid voor Israël….. én voor christenen!